En dan vier je zomaar….Carnaval

Carnaval

Een bonte, fleurige en vrolijke verzameling aan mooi uitgedoste dames, kaboutertjes, clowns en narren, flowerpower girls, magiërs, gevlekte koeien en knalroze varkens, bananen en aardbeitjes, een zak patat en Peter und Heidi kom je alleen tegen met carnaval.  De polonaise is de ultieme vorm van verbroedering. Je hoeft je niet eens zorgen te maken of je wel recht loopt. Dat doet niemand. “Er staaaaaaat een paaaaard in de gang”. Geen mens zal raar opkijken als jij je strot opengooit en hard meebleert op de meest leutige carnavalskrakers. De geheime clausule: je moet wel besmet zijn met het virus. En het moet je met de paplepel ingegeven zijn. Laat ik nu van beide weinig, zo niet niets meegekregen hebben. ’t Is niet echt mijn ding. Maar toch, soms…..

Telefoon op zondagavond

Halverwege oktober op zondagavond tegen 20.50 uur gaat de telefoon. De vraag of onze middelste spruit dit jaar jonkheer wil, kan en mag worden van de Tönnekes. Ik schrik me de apelazarus. Ja euh, wat houdt dat dan allemaal in? Sta niet direct te springen en te juichen. De jonkheer in spe moet dit jaar examen doen. Zou hij het zelf wel willen? Hij is niet vies van een feestje maar in de belangstelling staan is een ander dingetje. Ook niet onbelangrijk, wat gaat dat allemaal kosten? De lol gaat er gauw af als je hele verdiende jaarsalaris van je zaterdagmorgen baantje in één weekend aan alcohol verdampt. Carnaval vier je voor je lol, toch? En moet ik daar dan ook bij aanwezig zijn? Ik, als niet carnavalist. Zomaar een aantal vragen die mij spontaan te binnen schieten.

Geheimhouding

Het codewoord in de voorbereidingstijd. Zo min mogelijk mensen moeten op de hoogte zijn, alleen maar leuker voor de onthulling. Dus als het even kan de monden op slot, ook voor de overige gezinsleden. Enig idee hoe moeilijk en lastig dat is? Knap lastig en retemoeilijk. Spontaan vertellen wat je carnavalsgedachten zijn, zit er even niet in. Je praat zomaar, onbewust, je mond voorbij. Keer op keer moet je iets verzinnen, leugentjes om bestwil maken en plausibele smoesjes bedenken om te verantwoorden waar je naar toe gaat. Neem de avond waarop hij gevraagd wordt door de Tönnekes. Drie dagen voor zijn verjaardag. Onze smoes is bij een collega een gitaar bekijken die hij eventueel voor zijn verjaardag krijgt. Op zondagavond, kun je het je voorstellen? Verzin maar eens iets anders wat schappelijk en geloofwaardig is, voor alle partijen. Telkens wordt mij gevraagd of ik nog carnaval ga vieren. “Nee hoor, ik niet. Alleen de optocht kijken, dan is het mooi geweest”. Ze moesten eens weten.

Daar gaan we dan, op weg naar…

Al gauw krijgt zoonlief in de smiezen dat er iets niet klopt. Op de bewuste afgesproken locatie aangekomen, gaat voorzichtig een lampje branden. Hij had net van de vorige jonkheer gehoord hoe één en ander in zijn werk gaat. Enfin bij binnenkomst werd een carnavalskraker ingezet. De huidige jonkvrouw stond in vol ornaat op de toekomstige jonkheer te wachten. Op haar vraag, wil je dit jaar de nieuwe jonkheer worden, werd volmondig en sneller dan verwacht, ja gezegd. Geen enkele twijfel te bespeuren. Toen waarschijnlijk nog niet beseffend wat hem allemaal te wachten staat. Naderhand toch ietwat beduusd en weinig praatjes. Dan rijst meteen de vraag, wie wordt je jonkvrouw? Gelukkig, hij heeft een week bedenktijd.

Vraag-je-jonkvrouw-avond

buurmanbuurman

Een maandje later volgt de vraag-je-jonkvrouw-avond. Weer is een complot in elkaar gezet om dit op een zo onopvallende manier te doen. Het is gelukt. De nieuwbakken jonkheer gaat, hoe origineel, op zijn knieën om zijn toekomstige jonkvrouw te vragen. Zijn charmeoffensief werkt. Ook de jonkvrouw in wording zegt, zonder enige aarzeling, ja. Totaal overdonderd door het hele carnavaleske gebeuren. Een bekend carnavalsdeuntje werd ingezet om het heuglijke feit muzikaal te omlijsten. ‘Het feest kan beginnen, want buurman en buurman(vrouw) zijn binnen’. Meteen een mooie aanleiding voor het nieuwe carnavalsmotto: Grolle, A je to!

Het wordt menens

De laatste voorbereidingen, proclamatie opstellen, verschillende teksten maken en hints bedenken voor de Facebookpagina. Op de laatste voorbereidingsavond het programma doornemen, buttons maken en de onderscheidingen voorzien van touw. En alsof het ware Bekende Grollenaren zijn, neemt meneer Walli een interview af. Het advies van de interviewer, met de nodige carnavalservaring, is: Geniet! Alleen maar genieten van deze unieke gebeurtenis. Achteraf gezien was de naar oma smoes een foute keuze van ons. Omdat oma’s op tijd naar bed gaan, kun je ook niet laat thuis komen. Een karaokeshowtje gaat aan onze neus voorbij. Oma’s schuld. Schijnt dat de jonkheer zijn muzikale talent heeft getoond, zomaar spontaan. Wel na een aantal of meer biertjes. Met sinas was dat waarschijnlijk niet gebeurd.

Een fout hoekje in je kledingkast

Dan moet je voorzichtig ook gaan nadenken of je nog een fout hoekje in je kledingkast hebt. De carnavalskledingbeurs bezoeken terwijl je nooit carnaval viert, valt op. Niet doen dus. Twentse carnavalvierende collega gevraagd of zij nog een fout voorraadje heeft en voorzichtig uitgelegd waarom. Toch fijn om het ‘stiekem’ met iemand te delen. Uiteindelijk ga ik tijdens deze zotte dagen als hippie door het leven. Peace men! Love and happines? Don’t worry be hippie. Grappig voorvalletje. Bij mijn kleurrijke hippiepak hoort natuurlijk ook hippieschoeisel. Druk in de weer geweest om, in het diepste geheim, een paar oude exemplaren in een paarse kleur te spuiten. Paars nota bene, gatver mijn minst favoriete kleur. Wordt mij terloops even meegedeeld dat ik een paarse schijn in mijn haar heb. Meteen een geschrokken blik van verstandhouding naar manlief en als de wiedeweerga naar de spiegel. Ik heb toch niet per ongeluk de spuitbus de verkeerde kant op gehouden? Hoe moet ik dat verantwoorden? Gelukkig ik zie eigenlijk niets raars, niets paars in ieder geval. Misschien even niet meer met zilvershampoo wassen. Jeetje, je wordt zo achterdochtig als de pest.

Volgende puzzel

Onze jonkheer is dit jaar lid geworden van wagenbouwgroep Piepuls en op de onthullingsavond is een wagenbouwfeest gepland. Vreemd en bijzonder opvallend dat juist hij dan eerder weggaat terwijl menigeen anders van hem gewend is. Tot in de late uurtjes blijven, liefst de deur op slot willen doen. En hoe krijgen we broer, zus en zwager en zijn vrienden net op tijd voor de onthulling naar het feestgedruis. Vermeldenswaard is  het volgende: niet alle vrienden vieren carnaval en enkelen komen niet uit Groenlo. En zus heeft het plan om naar De Jonge Nölepeters in Lievelde te gaan. Hoor jullie al denken, ‘n Grolsen in Leevelde carnaval vieren. Liefde maakt blind, het is even niet anders. Ook wij, als ouders, worden verzocht, zo laat mogelijk en als het even kan incognito, acte de présence te geven. Ga er maar aanstaan.

Eindelijk is het zover

Zaterdagavond, 25 februari 2017, 23.15uur, het afgesproken appje komt binnen. We mogen, ‘het’ gaat beginnen. Hoe de jonkheer het gered heeft om op tijd en zo onopvallend mogelijk achter de schermen zijn passende outfit aan te trekken, is dan nog een raadsel. Ik voel kriebels in mijn buik. Gezonde spanning. Dan komen twee stralende gezichten door een groot papieren bokaal. Gevoel van trots overvalt mijn. Buurjongen met ‘zijn’ buurmeisje. Ze genieten. De spanning is er af. Geen smoesjes, geen leugentjes om bestwil, iedereen mag het weten. Je kunt vrijuit praten. Geweldig hoe CV de Grolse Tönnekes het allemaal heeft georganiseerd. Alleen zijn jonkheer’s zwarte schoenen zoek. Ook daar is weer een oplossing voor bedacht. Tig maten te grote zwarte schoenen worden in een rap tempo opgehaald. Komisch gezicht. Meneertje op zijn chiquest met jubeltenen er onder. Ik geniet alleen maar. En dan vier ik zomaar carnaval. Je moet er wel wat voor doen om mams naar het carnaval te laten gaan. Huppetee! Het is gelukt. A je to!

Besmet met*

Ik ben dit jaar, op z’n Achterhoeks gezegd een beetje ‘sloerig in ’n rakkert’. Waarschijnlijk een virusinfectie opgelopen. Er is geen medicijn voor. Wel zijn er middelen om er op gepaste wijze mee om te gaan. Het virus is uiterst besmettelijk. Het is daarom raadzaam om je opvallend te kleden zodat anderen zien dat jij dit ziektekiem met je meedraagt. Om verdere verspreiding te voorkomen, kom je alleen in de buurt van mensen die het virus ook hebben. Te herkennen aan kleurrijk uitgedoste kledij. Geadviseerd wordt om je te begeven in de buurt van een bar om met vaste regelmaat een drankje te nuttigen. In beweging blijven is een must. Pak zo nu en dan je buurvrouw of buurman van achter bij de schouders. Laat je op mantra achtige wijze meeslepen op oubollige krakers als: “Zak es lekker deur” en “Mien waar is m’n feestneus”. Gehaktballen, frikandellen en weinig slaap doen wonderen. Als na enkele dagen blijkt dat het virus nagenoeg in zijn kiem is gesmoord, neem je tot slot een heerlijke vette Hollandse Nieuwe. Je bent alleen dan verzekerd van een virusvrij jaar. Voor iedereen die in aanraking komt met het Virus Carnavallus: “Sterkte”!

Alaaaafffffff

*De laatste alinea is een aangepaste versie van een ‘beter goed gekopieerd dan slecht bedacht’ stukje tekst.

4 gedachten over “En dan vier je zomaar….Carnaval

Voeg uw reactie toe

Laat een reactie achter op Elise Donderwinkel Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: