Een rugzakje met daarin…niets

Gisteren gestart met een training voor taalvrijwilligers. Wat een verrijking! Alleen al door te luisteren naar verhalen van je medecursisten.

Tijdens het voorstelrondje vertel je in het kort waarom je deelneemt aan de training. Uiteraard heeft iedereen zijn of haar eigen drive om nieuwkomers wegwijs te maken met de Nederlandse taal in het dagelijkse leven. Bijvoorbeeld op een ongedwongen manier van elkaar leren door gezellig met elkaar te babbelen in het taalcafé in Groenlo. Het meest werd ik geraakt door twee deelneemsters die zich in hebben gezet voor vluchtelingen. Eén vanuit haar werk in oorlogsgebieden, de ander vanuit haar vakantie op Lesbos en daar haar handen uit de mouwen heeft gestoken bij de eerste opvang van bootvluchtelingen. Een andere vakantie dan gepland maar voor een goud willen missen. Dames, ik had nog wel uren naar jullie gepassioneerde verhalen en boeiende vertelwijze kunnen luisteren. Bijzonder indrukwekkend. Twee opmerkingen hebben mij enorm geraakt.

“Je vlucht, soms met een dood kindje in de armen, met een rugzakje met daarin… niets”.

en

“Je ziet alleen hun handen maar niet het gezicht”.

‘Stof’ tot nadenken.

Ik sta weer met beide benen op de grond. Waar moet ik ze anders neerzetten? Bevoorrecht om dit te doen op een fantastische plek op deze wereld met mooie mensen om mij heen.

Fijne avond,

AnnegritS

Afbeelding: Vluchtelingen door de ogen van de Syrische kunstenaar Nizar Ali Badr

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: