Mooi d’aj d’r bunt!

Bij het tekenen van een koopakte maak je soms mooie taferelen mee. Een woning verkopen of kopen doe je niet iedere dag. De intentie is om er een feestje van te maken met blije mensen rondom de tafel tijdens het tekenen van de koopakte*.

EEN HEUSE SURVIVALTOCHT

Een bejaard stel, beiden slecht ter been, is uitgenodigd voor het plaatsen van de handtekening op de overeenkomst. De één, Ma, met een versleten heup en de ander, Pa, zit normaal gesproken in een rolstoel. Dochter, alias Lien, begeleidt het bejaarde stel. Volledig afhankelijk van een ander zijn ze bij lange na niet. Ma rijdt namelijk zelf met de auto. Dat is zo afgesproken, zodat Lien na het tekenen van de akte weer haar eigen weg kan vervolgen.

Het centrum van Aalten is rijk aan straten met een behoorlijk niveauverschil en veel éénrichtingswegen. Lege parkeerplaatsen zijn overdag schaars. Althans, het plekje vlak naast de deur. Lien is ondertussen gearriveerd en wacht geduldig op haar ouders. Zij vraagt zich bezorgd af waar ze blijven. Ze waren immers al veel eerder vertrokken. We gluren nieuwsgierig naar buiten. Onderaan de Hogestraat, komen twee ‘rollators’ aanschuiven. Pa en Ma dus. Gelukkig. Voor het echtpaar een heuse survivaltocht. Een topprestatie.

FOI, FOI, TOCH!

Lien schiet ze gauw te hulp, even later terugkomend met de vraag of we toevallig een rolstoel hebben. Tuurlijk hebben we dat. We zijn van alle markten thuis. Een bureaustoel rolt ook. Dus bureaustoel mee naar buiten. Ik heb even gemist wat zich buiten heeft afgespeeld. Mijn collega komt terug gelopen, pakt zijn autosleutels, en rijdt naar de plek waar het stel is ‘gestrand’. Op nog geen 20 meter van het kantoor. Pa nestelt zich naast ‘de Bob’ op de passagiersstoel. Auto in de achteruit. Aankomsttijd: luttele seconden later. Over service gesproken! Lien komt op een draf met de rollator van Pa aangesneld terwijl dappere Ma voorzichtig achter haar rollator komt aangelopen. De denkbeeldige rolstoel staat nog geparkeerd tussen de auto’s. Gezellig keuvelend lopen wij, zij met rollator en ik met bureaustoel, over de klinkers.  Midden op straat, de laatste meters naar kantoor. “Wat ’n spul, i’j kunt d’r zo ’n filmpje van mak’n”, grapt Ma onderweg. “Foi, foi, toch”.

UT SPUL KUMP WAL OP, HEUR

Je kunt gerust stellen dat meneer doof is. Ik heet hem welkom met de woorden: “Fijn dat u er bent”. Zijn gezicht spreekt boekdelen. Iets harder dan normaal herhaal ik dat ik het fijn vind dat hij er is. Geen reactie en meneer kijkt vragend zijn dochter aan. “Mooi da’j d’r bunt”, probeert Lien duidelijk te maken. Tevergeefs. Pa strompelt voorzichtig door naar de spreekkamer. Kopje koffie met wat lekkers erbij, uitleg en uiteindelijk het tekenen. Ook een survival op zich. Alle bladzijden van de koopakte inclusief bijlagen moeten voorzien worden van een paraaf. Zo’n nieuwerwets ding van bijvoorbeeld de eerste letter van je voor- en achternaam. Lastig uit te leggen aan iemand die het niet kent en doof is. Een voorbeeld op een kladje en uitleg door Ma – op haar eigen karakteristieke wijze – luid en duidelijk in het onvervalst Achterhoeks, doen wonderen. Alhoewel het tekenen plaatsvindt in een spreekkamer, krijg ik alles mee en schiet continu in de lach. Gewoon omdat het zo’n geweldige en unieke vertoning is. Na het tekenen, bij het verlaten van de spreekkamer, hetzelfde tafereeltje. De ruim ingeplande tijd voor het tekenen van deze akte, blijkt niet overbodig. Voorzien van een fles wijn, geparkeerd boven op de rollator van Ma, begint de reis terug. Want zo kun je het gerust noemen. Een hele onderneming. Ik vraag Ma of ze vanavond een wijntje drinkt op de verkoop.
“Neuh, ‘k heb van mien leavensdage gin alcohol e-had. Daor krieg ik trøntjes van aover mien wang”. Maor ut spul kump wal op, heur”, klinkt het resoluut. Ma maant Pa op subtiele wijze dat hij op moet schieten. “Wat, wil ie driev’n?”, vraagt hij gevat. Lien en ik schieten genoeglijk in de lach.

Voetje voor voetje en ruim een kwartier later staan ze buiten de deur. De Iets Anders taxi staat klaar om Pa naar zijn eigen auto te brengen. Honderd meter vederop. Ma en Lien zijn dan al halverwege.

Genoten van deze mensen die gewoon zijn zoals ze zijn. Ik heb het vermoeden dat dochter Lien met een glimlach en een heerlijk wijntje nageniet en proost op de goede afloop.

Geniet van leuke onverwachte momenten.

Groet,
AnnegritS

*geplaatst met toestemming van de hoofdfiguren
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: