Hello, Goodbye!

Vast en zeker wel bekend. Hello Goodbye, het prachtige televisieprogramma waarbij een camerateam filmt op locatie Luchthaven Schiphol. Waar het 24 uur per dag een komen en gaan is van mensen. De ingetogen presentator op zoek naar persoonlijke verhalen in de aankomst- of vertrekhal over liefde, familiebanden en vriendschap.

Zou Joris Linssen vandaag ook aanwezig zijn?

Ontroerende en vrolijke ontmoetingen

Afgelopen week stond ik daar ook, voor de Hello Goodbye bar, in de aankomsthal. Genietend. Niet van een hapje of een sapje maar van ontroerende en vrolijke ontmoetingen, een hartelijk weerzien en een meer dan warm welkom. Spandoeken met ‘Welkom thuis’ en hartvormige ballonnen met ‘I love you’.

Wat zou het gaaf zijn om daarover een boek te schrijven. In gedachten ben ik cameraman en presentator tegelijk. Hangend met beide ellebogen op het hek bedenk ik me telkens weer waar een volgende stroom passagiers vandaan komt.

Allemaal zoekend naar…

Waarschijnlijk een vlucht uit een Aziatisch land. Wanneer de schuifdeur voor de zoveelste keer opengaat, komen twee jonge mensjes, met een handbagagekoffer achter zich aanslepend, aangelopen. Gevolgd door een jonge Aziatische vrouw, een trolley voortduwend met 3 grote koffers en een nog jonger kind in het zitgedeelte. Allemaal zoekend naar… Ineens 4 keer een glimlach van oor tot oor. Papa is in het vizier. Broertje en zusje zetten een sprintje in en vliegen paps in de armen. Een innige, minutenlange knuffel met wel duizend kusjes. De lach niet meer van het gezicht te krijgen. En ik tot tranen toe geroerd. Prachtig!

Een jong stel. Ik schaar ze voor het gemak in de categorie: Hippie. Hij is in een jolige bui. Alsof alle wachtenden voor hem zijn gekomen, zwaait hij uitbundig naar ‘zijn publiek’ en bedankt iedereen voor de komst: “Thank you, thanks! Thank you very much”. Links- en rechtsom en kleine buiging makend. Verlegen schudt de dame haar hoofd en loopt lachend verder. Leuk, zulke mafkezen!

Plots een gegil naast me van jewelste. Een ouder, chic echtpaar met een mooie bruine tint, kijkt voorzichtig om zich heen. Een drietal jonge grietjes met welkomstballonnen, struikelen bijna over elkaar van blijschap. De blonde staartjes wippen vrolijk in het rond. Wie is het eerst bij opa en oma voor een dikke knuffelkus? Tranen rollen van vreugde. L.I.E.F.D.E. Alles is liefde!

Jonge knapen, ik denk een vriendengroep, komen luidruchtig door de schuifdeuren geslenterd. Stoertjes. Het plezier spat ervan af. Een hoerastemming aan de andere kant van het hek door een al evengoed gemutst stel vrienden. De bobs. “Yowwww gast alles chill?” met een highfive, een special handshake of een boks met schouderklop. Nog een leuke, voor zover ik het goed onthouden heb.
Boks met rechts, schuift rechterarm tegen de ander zijn rechterarm, handen omhoog, highfive geven met de verkeerde kant, 180 graden omlaag, een lowfive. Allebei linksom draaien, met de linkerhand elkaar klappen (soort highfive), met de rechterkant een hand geven. “Hee, makker, hoe hangen ze bro?” Verzin het niet en denk het toch echt goed gehoord te hebben. Ik heb in ieder geval weer wat geleerd. Vermakelijk om te zien.

Pöppekes met felrode lippen

Dan natuurlijk de crew van het gelande vliegtuig. De bijna altijd langbenige, vriendelijk lachende ‘pöppekes’ met felrood gestifte lippen. In een rasse tred zigzaggen zij zich door de menigte.
Amusant is het stalen gezicht waarmee stewardessen de veiligheidsinstructies in het vliegtuig presenteren. Bijna niemand die kijkt. Iedere vlucht weer opnieuw. Best wel knap om aardig en gastvrij te zijn, ook al zijn sommige passagiers minder plesant. Bagage in de te kleine bagagevakken proppen, eten serveren waarvan je weet dat het niet te pruimen is en controleren of alle riemen vast zitten. Alles en altijd met een stralende glimlach en de lelijkste schoenen ooit.

Mijn eigen ‘bro’

Jaaa… daar is tie. Eindelijk. Mijn ‘bro’. In een felgekleurd, nieuw op de kop getikt sportshirt. Lekker opvallend. Ik zou hem eens misgelopen hebben. Moet er niet aandenken. Het is natuurlijk niet heel stoer en chill om in bijzijn van je vrienden je mams te knuffelen. Wat onhandig verdwijn ik in de armen van mijn ozo gemiste druktemaker. Een afscheidsritueel met en van een grote groep Drentenaren wordt spontaan ingezet. Het vreemde dansje en het gezongen, niet verstaanbare liedje zou zomaar de zomerhit van 2018 kunnen worden. Alle wachtende lachers op hun hand. Inclusief mijzelf. Had ‘Joris’ vast ook leuk gevonden!

Hij krijgt die lach niet meer van mijn gezicht, al zou hij dat willen. Ik ben blij, man! Heel blij!

Hello, goodbye, tot ziens, tot…

cropped-aan-de-klets-fb-omslag6.png

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: