Vriendinnendag

Iedere eerste zaterdag van oktober staat garant voor een powerboost van onze kaakspieren. Vriendinnendag! Die extra stoot energie begint al bij de aankondiging in de ‘Dag van de vriendinnekes’ appgroep. Lekker gedraak over en weer.

Zaterdag 6 oktober: vrolijk gestemd✔ – goedgevulde knip✔ – weergoden die ons goed gezind zijn✔ – auto die niet start✔ – een reddende taxi-engel✔.

Koffie met ‘n breudje

Want zonder een goed gevulde maag kun je de dag niet beginnen. De serene rust in de woonkamer wordt in no-time omgetoverd tot geluidsniveau kippenhok in het kwadraat. De buurvrouw naast je niet meer te verstaan. Tijdens deze eerste gezelligheid wordt de toon voor vandaag gezet. Aan de andere kant van de tafel eindigt een sterk ‘zuuver waor’ verhaal met de zin: “ik heb d’r zelf um gevraogd”. “Wat hei’j last van vocht?”, een niet heel subtiele reactie. Maar wel eentje die de tranen over de wangen van het lachen veroorzaakt. En dan fijntjes erbovenop de aanvulling: “Ik dacht al zoiets te zien” met het hoofd knikkend naar de benen van vriendin in kwestie. Haar adremme reactie: “Ach ja, zolang ik nog 60 kilo weeg, maak ik mij niet druk om de verhouding. 5 kilo van boven en de rest aan de onderkant”. Heerlijke zelfspot.

Losgelaten

We treinen vandaag naar Nijmegen.
Treinen met 8 dames. Dames die normaal gesproken met de auto, fiets of scooter naar het werk gaan. Geen wereldreizigers, laat staan per spoor. Dus.

Geprinte treinkaartjes✔ – waar overstappen✔ – 8 stuks✔ – perron nummer✔ – inchecken, wel of niet✔ – check, check, mega check✔

Opvallend zijn de nu al vriendelijk lachende medepassagiers die samen met ons instappen. Daar gaan we! Het ‘kippenhok’ verhuist mee. Bij de eerste tussenstop stapt een vriendelijke dame uit: “Fijne dag dames, maar dat komt vast goed, zo te horen”.
Gelukkig kunnen we in het eerste boemeltje niet de fout ingaan door per ongeluk in de stiltecoupé plaats te nemen. Dan was geheid een medepassagier opgestaan die woest met zijn of haar vinger naar de sticker had gewezen.
De Meet & Greet zone past ons beduidend beter. Een jong, zichtbaar geïrriteerd grietje is van andere mening. Ze drukt haar oordopjes zo ver mogelijk in haar oren en keert zich met haar rug naar ons toe. Ons gekakel en gelach overstemt waarschijnlijk haar favoriete muziekje. Een man op leeftijd geniet meer van onze aanwezigheid. Hij luistert met een grote glimlach mee. “Zijn jullie vandaag losgelaten?”, vraagt hij ondeugend. “Ja meneer, we mogen weer”.
De overstap verloopt vlekkeloos dankzij de 9292-reist-met-je-mee-app. Zooo handig!

“Nao tien daag’n hef den ok zweetveute”

Voor de lunch uit, bij de Waagh op de Grote Markt in het stadscentrum van Nijmegen, pakken we eerst een terrasje. Vriendinnendag is vooral veel kletsen en lachen, met grote regelmaat een terrasje en een overdaad voor de inwendige mens. Lijnen doen we morgen!
Een gezellige drukte en terrasomstandigheden waar je U tegen zegt. Heerlijk! Niets meer te wensen. Of toch? Een beter uitzicht misschien? Tegenover ons een tot over de oren verliefd stelletje. Eentje in de categorie: rijp voor de tweede leg. Moeten ze niet te lang meer wachten! De tortelduifjes kwispelen elkaar liefkozende woordjes toe. De zachte, zoete aanrakingen van dit koppel liegen er niet om. “Mot dat hier?”, vraagt het meest nuchtere no-nonsense type onder ons zich af. “Laot ze toch, nao tien daag’n hef den ok zweetveute”.

Altijd Nijmegen

De unieke kracht en kwaliteiten van Nijmegen als oudste, dynamische stad wordt hiermee uitgedrukt. We zullen het meemaken. Een fietsstadstour met highlights rondom de Waalkade, onder leiding van gids Arno.
Gammele fietsjes met piepende remmen. Maar met een perfect zadeltje. Dat dan wel. Het leek Arno verstandig om niet met ons de drukke binnenstad in te gaan. Vanwaar eigenlijk deze aanname?

vriendinnendag 2018

We fietsen langs de Waalkade richting het Labyrinth. Plein 44. Het Kronenburgerpark met de Kruittoren. Mensen genieten in het park van deze warme, zonovergoten nazomerdag. En van wiet.
We fietsen omhoog de Lange Hezelstraat, de oudste winkelstraat van Nederland, in.
Via het Vogelhofje, waar de gevels bekleed zijn met ontiegelijk veel variaties aan vogelhuisjes, naar de Waal met de vele bruggen. Ondertussen belangstelling voor de vele historische gebouwen. Tijd voor een terrasje en natje en een groepsfotoshoot met zicht op Nijmegen. De eerste reportage mislukt. Wazige troebele foto’s. Reden: een mobiel bewaar je niet in je BH. De lens is besmeurd met inspanningsvocht van de krachttraining om de ‘nieuwe’ loop-/fietsbrug op te komen. Een hellingspercentage van minimaal 25%. Voor ons gevoel dan. De Cauberg is er niets bij.

We houden fietsstops om van de vergezichten te genieten. Prachtig mooi, maar altijd Nijmegen? Nou nee. Druk, geraas, lawaai. En fiets je niet zoals anderen dat zouden willen, dan onmiddellijk een irritante claxon. Nou zeg, sorry dat ik hier fiets! Maar eerlijk is eerlijk, de mensen in de bediening zijn super vriendelijk. Een terras pakken is hier meer dan de moeite waard. Met en zonder een flikflooiend paartje!

Terug in het boemeltje

Voldaan van deze vrolijke dag beginnen we aan de terugreis. Topdrukte op het spoor. Verspreid zitten we in de coupé. Controle.
“Je moet bij Syl zijn voor de treinkaartjes” krijgt de vrolijk gemutste conductrice te horen. Ze doet leuk mee en kijkt om. Syl zwaait uitbundig. Het is duidelijk waar ze moet zijn. Enkele minuten later staat de conductrice voor haar neus. “De kaartjes graag”. Graai, graai in die ‘handige’ grote tas. Het opgevouwen pakketje papier wordt met veel lawaai overhandigd aan de geduldig wachtende ‘kaartjesknipster’. Zij opent de papieren en leest voor: “Beste Syl, bla bla bla”. Ze heeft de lachers direct op haar hand. “Oh gut nee, dat is de mail voor de fietsverhuur” klinkt het verontschuldigend. Alles komt goed, de kaartjes worden goedgekeurd.
In Zutphen met een sprintje van perron 3, onder door en weer de trap op naar boven, overstappen naar perron 1. Terug in het bomvolle boemeltje voor de laatste kilometers. Weer controle. “Ben jij Syl en heb jij betaald voor al die andere 47 passagiers?”, wordt gekscherend gevraagd. “Haha, ja dat bun ik. Gul hé!” Haar administratieve rompslomp kan in de grote tas blijven. Het betrouwbare gezicht spreekt boekdelen.

Onder het motto: Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd, kijken we nu alweer uit naar volgend jaar. Heerlijk, die powerboost voor de kaakspieren. Zouden we veel vaker moeten doen.

Een fijne week en een vrolijke groet van AnnegritS

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: